Κλειστόν

Όλα τελειώνουν εκεί, στην πόρτα, στο τελευταίο φιλί…

Μια ματιά με χίλιες λέξεις, χίλια φιλιά, μια σταγόνα δάκρυ και ένα εκατομμύριο ερωτηματικά: «Πως γίνεται, αφού αγαπιώμαστε;»

Η πόρτα κλείνει και δεν έχει σημασία ποιος είναι μέσα και ποιος έξω. Πως γίνεται να κλείσει αφού αγαπιώμασταν; Ακόμα αγαπιωμαστε…

Ανθρώπινα μυαλά, αβοήθητα κολλούν σε πρόσκαιρες σκέψεις – σε πλαστούς κόσμους. Η πόρτα έκλεισε, εσύ δεν έμεινες μέσα, εγώ δεν σε σταμάτησα…

Κλαίμε και οι δυο σε κάθε πλευρά της. Αγγίζουμε το ξύλο και προσευχόμαστε: «Κάνε Θεέ μου να τελειώσει ο κόσμος σήμερα – αυτή τη στιγμή. Την ώρα που εμείς δεν θα είμαστε μαζί.»

23-3-2003

Published by

George Constantinou

Δημοσιογραφία, φωτογραφία, θέατρο. Journalism, photography, theater.

Leave a Comment

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s