Κατάθεση

-Δεν είμαι ποιητής – παραδέχομαι. Θα δεχθώ όποια τιμωρία μου επιβάλετε.

-Παραδέχομαι, έκανα απόπειρα να εισβάλω σε ιδιωτικό χώρο, στη «Λέσχη των ποιητών».

-Πρέπει όμως να με πιστέψετε. Δεν έκλεψα τίποτα, ήταν μόνο διάρρηξη. Αν μπορούσα μόνο να έχω την επιείκιά σας.

-Έχω καθαρό μητρώο. Το μυαλό μου είναι λίγο αμαυρωμένο μα αυτό δεν πιάνεται στο δικαστήριο, μόνο στο ψυχιατρείο…

-Παραδέχομαι, δεν είμαι ποιητής και ούτε θα γίνω, ποτέ δεν ήθελα να γίνω. Λίγο περίεργος ήμουνα μόνο – δεν το ήθελα.

-Δεν είμαι ποιητής. Η καρδιά μου τα φταίει όλα. Αυτή με παρέσειρε. Μάτωσε και τη λυπήθηκα και νόμισα πως… αν έγραφα αυτά που μου έλεγε, έτσι θα την ξεκούραζα.

-Δεν είμαι ποιητής, μια ξεχασμένη καρδιά είμαι και ‘γω. Μια ξεθωριασμένη ζωγραφιά σε ένα μαθητικό θρανίο. Μια κόκκινη καρδούλα, ένα βέλος και δυο αρχικά γράμματα.

-Ποιητής! Εγώ; Ούτε μολύβι δεν έχω. Το δάκτυλό μου άγγιξα στην καρδιά μου, αυτή μάτωσε και νόμιζα πως έγραφα!

4-5-2003 (00:50)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s