ΠΟΥΛΗΜΕΝΗ

Περίμενα ότι αυτή τη φορά θα έβγαινες στο μπαλκόνι και θα τους ζήταγες συγνώμη.

-Συγνώμη που είμασταν δεύτεροι στις εκλογές που πέρασαν. Εμείς φταίγαμε. Εμείς που δεν ήμασταν ειλικρινείς μαζί σας.

Πίστευα ότι είχες λίγη ανθρωπιά περισσότερ από τους άλλους. Είπα πως για να καλέσεις εδώ στην πλατεία της Ελευθερίας, σήμερα, αυτά τα τσακισμένα ανθρωπάκια, ήταν γιατί ήθελες να τους αποκαλύψεις την αλήθεια.

-Συγνώμη συναγωνιστές, σας κοροϊδεύαμε 30 χρόνια τώρα. Σας κοροϊδέψαμε και στο δημοψήφισμα όταν σας είπαμε «Ναι», όταν σας είπαμε «Όχι, όταν σας είπαμε ότι είμαστε του «Ναι» αλλά θα ψηφίσουμε «Όχι».

 

Ήθελα εσύ τουλάχιστον, που δακρίζεις εύκολα όταν αντικρύζεις μάνα αγνοούμενου, να είχες το θάρρος να της το πεις.

-Απολογούμαστε, δεν θα γυρίσει ο γιος σου. Ο γιος σου πέθανε. Πέθανε όταν πολεμούσε για την πατρίδα. Όταν σας λέγαμε ότι θα τους βρούμε, σας λέγαμε ψέματα, διότι χρειαζόμασταν τις ψήφους σας. Και τώρα χρειαζόμαστε την ψήφο σας αλλά τα ψέματα μας… τέλειωσαν. Εμείς σας λέμε πρώτοι απ’ όλους την αλήθεια.

Και όμως εσύ, ακόμα και στην 30η μαύρη επέτειο έφερες (έπρεπε να σου έλεγα έσειρες;) εκείνες τις γυναίκες, με την κορνίζα στα χέρια, πάνω στο μπαλκόνι. Εσύ; Δεν θα ήταν πιο δίκαιο να της υποσχεθείς:

  • Από αύριο θα σκαλίσω κάθε κομμάτι εκείνης της ματωμένης γης, της γης που πουλήσαμε στους Τούρκους, τους Αμερικάνους, τους Εγγλέζους και τους Ευρωπαίους, για να βρω τα κόκκαλα του γιου σου. Μαζί θα τα θάψουμε και μαζί θα του κάνουμε μνημόσυνο γιατί είναι ήρωας, δεν παραδόθηκε, πέθανε πολεμώντας για την πουλημένη γη.

 

Τώρα θα μου πεις πως εσύ δεν είσαι αυτός που πούλησες την πουλημένη γη. Ναι, το παραδέχομαι δεν είσαι… Εσύ είπες όμως ψέματα, και στη μάνα με την κορνίζα και σε εκείνο τον εργάτη που πέρασε από μπροστά μου απόψε εκεί, στην πλατεία της Ελευθερίας. Το πρόσωπο του είχε κάτι ριτίδες που ακόμα και να τις σκάλιζες με αξίνα δεν θα γίνονταν τόσο βαθειές. Αν όμως έστεκες και’ συ, το μεσημέρι σήμερα, μέσ’ σε εκείνο το λιοπίρι και έστεινες τούβλα για να γίνουν πολυτελές πολυκατοικία για να κρύβονται γραβατάκιδες άντρες όπως έγινες και ‘σύ. Σε χειροκρότησε, τον είδες; Που να τον δεις. Ούτε καν τον μύρισες. Ξέρεις πως το σαπούνι δεν εξαφανίζει όλον εκείνο τον ιδρώτα που βγάζει το κορμί όταν ψήνεται 8 ώρες μες την πυρά;

Η λιμουζίνα σου σταμάτησε στο πλάι, μακρυά από τον όχλο. Αλήθεια, έχει υγρασία έξω από τη λιμουζίνα; Ανέβηκες στο μπαλκόνι, ασπάσθηκες τους συντρόφους, χειροκρότησες, είπες ψέματα και έφυγες. Εσύ; Γιατί δεν τους είπες την αλήθεια;

  • Δεν θα πάτε στα σπίτια σας. Την πουλημένη γη την πουλήσαμε, μόνιμα. Είτε «Ναι» είτε «Όχι» να λέγατε στο δημοψήφισμα η πουλημένη γη περισσότερο δεν ξεπουλέται. Την πουλήσαμε πριν 30 χρόνια, ίσως και πριν 40. Σημασία έχει ότι τα ξεπουλημένα, δεν ξεπουλιώνται περισσότερο.

 

Γιατί επιμένεις; Δεν είσαι εσύ που την ξεπούλησες. Το ξέρω, συγχαρητήρια. Δυστυχώς όμως και ‘συ είπες ψέματα. Λες ψέματα, λόγια που η ίδια η συνείδησή σου αποστρέφεται. Τι σου έφταιξε το ανθρωπάκι; Ένα πουκάμισο καθαρό είχε, το φύλαγε για την Κυριακή το βράδυ αλλά το έβαλε σήμερα για να έρθει εκεί στην πλατεία της Ελευθερίας για να ακούσει εσένα. Έβλεπε το στόμα σου, άνοιξε τ’ αυτιά του και περίμενε να του πεις την αλήθεια. Για εκείνον ότι είπες ήταν αλήθεια, τα ακούει εδώ και 30 χρόνια, ίσως 40, ίσως και 50, πως νομίζεις πως έγιναν εκείνες οι χαρακιές στο μέτωπό του. Ρυτίδες τις λένε και σου βγαίνουν από τα 30 αν κάθε μεσημέρι γευματίζεις μες τον λάλλαρο. Γιατί ξέχασες τόσο νωρίς… Εσύ μόνο μπορούσες να τους έλεγες.

-Κανένας πρόσφυγας δεν θα πάει στα σπίτια του εκτός αν ασπαστεί τον Τούρκο διοικητή της πουλημένης γης. Όταν το κάνει θα έχει και κομμάτι από την πουλημένη και κομμάτι από την ενοικιασμένη. Δυο κομμάτια, αυτό που είχε πριν το ξεπούλημα και αυτή που του δώσανε μετά τις εκπτώσεις…

Είπες ψέματα, σε ένα αγράμματο εργάτη. Είσαι ένοχος. Είπες ψέματα σε 50 χιλιάδες αγράμματους εργάτες. Είσαι ένοχος. Αν μόνο τους έβγαζες από εκείνη την αβεβαιότητα.

-Κύριοι, σας είπαμε ψέματα. Όπως χάθηκε η Σμύρνη έτσι χάθηκε και η πουλημένη γη. Αν θέλετε το χωνεύετε μια και καλή τώρα, αν δεν θέλετε δεν το χωνεύετε τώρα και το αφήνετε για να το χωνέψουν τα εγγόνια σας, σε 30, σε 40, σε 50, σε 60 χρόνια.

Ας δουλέψουμε να σώσουμε το ενοικιασμένο κομμάτι τουλάχιστον κύριοι. Ίσως κάποτε να γίνει δικό μας, ολότελα δικό μας.

Δεν είχες καν την εξυπνάδα. Ο άλλος ήταν καλύτερος όταν παραδέχθηκε πως «Κωνσταντίνος την έχασε»; Τους το είπε όμως, «την έχασε». Ρίξε και ‘σύ ένα, «Μακάριος θα την πάρει» ή «πάλι με χρόνια με καιρούς…». Όχι, βέβαια σαν εκείνο το, «την πουλημένη πατρίδα ουκ ελάττω παραδώσω».

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s