Σε ξέρω τόσο λίγο

Σε ξέρω τόσο λίγο

Σαν την βροχή ήσουν που έφυγε

Σαν την σταγόνα στο μάγουλό μου

Δεν συστηθήκαμε

 

Τα μάτια μου μόλις που σε είδαν

Σαν την αστραπή ήσουν, έσβησες

Κι όμως σ’ αγάπησα

Δεν ενωθήκαμε

 

Ένιωθες να ‘χες γίνει πέτρα, βράχος

Μα το Θεό

μου είναι πολύ δύσκολο να το φανταστώ

Εσύ δεν μπορεί να ήσουν ποτέ κάτι λιγότερο από το μετάξι που κρατώ

Άντε πότε θα πάει οκτώ ο μήνας

Τόσες μέρες;

Πότε επιτέλους θα σε δω;

 

Χορεύω γυμνός

Αν είσαι βροχή θα ξανάρθεις

Αν είσαι σταγόνα ξανά-δρόσισέ με

Δεν σε χόρτασα

 

Δεν κλείνω τα μάτια

Αν είσαι αστραπή κάψε με

Αν είσαι φωτιά πάρε με

Δεν σε αρνήθηκα

 

Ένιωθες να ‘χες γίνει πέτρα, βράχος

Μα το Θεό

μου είναι πολύ δύσκολο να το φανταστώ

Εσύ δεν μπορεί να ήσουν ποτέ κάτι λιγότερο από το μετάξι που κρατώ

Άντε, πότε θα πάει οκτώ ο μήνας

Τόσες μέρες;

Πότε επιτέλους θα σε δω;

Published by

George Constantinou

Δημοσιογραφία, φωτογραφία, θέατρο. Journalism, photography, theater.

Leave a Comment

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s