Πες ένα χρώμα

Γρίφος,

συναντήθηκαν στον ουρανό

Εσύ είχες κάνει ανάστατη τη γη

 

Αντιστάθηκες,

θα μπορούσες να ήσουν άγγελος

Το καράβι είχε από καιρό αράξει

 

Πόθος,

οι πεταλούδες δεν κάθισαν ούτε στιγμή

Εσύ είχες υπερωρία στην αναμονή

 

Ψέματα,

θα μπορούσα να σε σκότωνα

Και ‘συ δεν είπες ολόκληρη αλήθεια

 

Θαύμα,

τα κενά γεμίζουν με τα πλην

Όταν μεθάς ξεχνάς να ζεις την ηδονή

 

Ανάγκη,

ο χώρος δεν είχε ούτε μια καρέκλα

Μια βουκεμβίλια σε έπεισε να έρθεις

 

Σημάδι,

τριάντα τρεις φορές θα μ’ αρνηθείς

Είκοσι έξι χρόνια περίμενες τον Οδυσσέα

 

Εραστές,

δεν ήσαν ποτέ τους δέκα

Θα φύγω για την Τροία πριν προλάβεις να με αρνηθείς

 

Δρόμοι,

είχα μάθει τα σημάδια στην κάθε στροφή

Έβρεχε και ας ήταν ακόμα καλοκαίρι

 

Αγάπη,

στα ταξίδια κράταγες ένα χαλασμένο τιμόνι

Και η πυξίδα έδειχνε ηλιοβασίλεμα

 

Φεύγω,

έγραφε στίχους σ’ ένα τοίχο

Παντρεύτηκε με μια οπτασία

 

Φόβος,

η θάλασσα ήταν θυμωμένη

Ο δρόμος σταματούσε στα κύματα

 

Άντρας,

κουρασμένο φάντασμα με κατάθλιψη

Τα παιδιά δεν ήταν αθώα ούτε το πρωί

 

Γυναίκα,

η Ελένη ήταν μύθος

Ο Πάρης ήταν πάντα μόνος

 

Έρωτας,

συγχρονισμένη πανδαισία στο δάκρυ ενός ονείρου

Μην με ξυπνήσετε

 

Αφέθηκες,

ο αέρας απείλησε τα μαλλιά σου

Μετέωρο βήμα φυλακισμένου λιονταριού

 

Μείνε,

η μοναξιά ήταν μια συνήθεια

Η μέλισσα ήξερε όλα τα λουλούδια

 

Φωτιά,

το σώμα σου διψούσε για πληγές

Έκαψες όλα τα μηνύματα των μύθων

 

Κόκκινο,

το άσπρο ήταν λίγο για να σε περιγράψει

Σε ζήλεψε το ουράνιο τόξο

 

Κάθισε,

μόνο να μου χάριζες μια στιγμή απ’ τη ζωή σου

Φλεγόσουν σε λιμάνια ανεμοδαρμένα

 

Καρέκλα,

την έριξα για άγκυρα

Δεν άραξε γιατί είχε κιόλας καεί…

 

12 Ιανουαρίου 2006

 

 

Σε ξέρω τόσο λίγο

Σε ξέρω τόσο λίγο

Σαν την βροχή ήσουν που έφυγε

Σαν την σταγόνα στο μάγουλό μου

Δεν συστηθήκαμε

 

Τα μάτια μου μόλις που σε είδαν

Σαν την αστραπή ήσουν, έσβησες

Κι όμως σ’ αγάπησα

Δεν ενωθήκαμε

 

Ένιωθες να ‘χες γίνει πέτρα, βράχος

Μα το Θεό

μου είναι πολύ δύσκολο να το φανταστώ

Εσύ δεν μπορεί να ήσουν ποτέ κάτι λιγότερο από το μετάξι που κρατώ

Άντε πότε θα πάει οκτώ ο μήνας

Τόσες μέρες;

Πότε επιτέλους θα σε δω;

 

Χορεύω γυμνός

Αν είσαι βροχή θα ξανάρθεις

Αν είσαι σταγόνα ξανά-δρόσισέ με

Δεν σε χόρτασα

 

Δεν κλείνω τα μάτια

Αν είσαι αστραπή κάψε με

Αν είσαι φωτιά πάρε με

Δεν σε αρνήθηκα

 

Ένιωθες να ‘χες γίνει πέτρα, βράχος

Μα το Θεό

μου είναι πολύ δύσκολο να το φανταστώ

Εσύ δεν μπορεί να ήσουν ποτέ κάτι λιγότερο από το μετάξι που κρατώ

Άντε, πότε θα πάει οκτώ ο μήνας

Τόσες μέρες;

Πότε επιτέλους θα σε δω;

Πειρασμέ μου καληνύχτα

Μίλα μου γλυκά κα ‘γω να τρέμω από τη δίψα για τα φιλιά και το σώμα σου

Μίλα μου γλυκά και ‘γω θα θέλω να ‘μαι τα λεπτά σε κάθε ώρα σου

 

Καληνύχτα πειρασμέ μου,

φιλιά στο στόμα σου

Καληνύχτα,

και ‘γω θα ‘μαι απόψε φύλακας στην πόρτα σου

 

Έρωτά μου,

αν δεν ήμουν στο πλευρό σου,

φταίνε τα’ αστέρια που σε ζήλεψαν

 

Πρόκλησή μου,

αν δεν είμαι ούτε απόψε εκεί μαζί σου

μην κλάψεις

Μόνο κοιμήσου πιο νωρίς

και ‘γω θα έρθω να σε βρω,

θα έρθω να σε συναντήσω

εκεί στην γωνία,

στην πλατεία του πιο ερωτικού σου ονείρου

 

Μην φοβηθείς που θα ‘ναι Οκτώβρης,

μην τρομάξεις που τα δέντρα δεν θα έχουν φύλλα,

θα είμαι εκεί για το Χειμώνα,

στην αγκαλιά μου να κρυφτείς στο κρύο,

μαζί θα ζήσουμε την Άνοιξη