Το νέο μας έργο, τον Σεπτέμβρη!

Το Θεατρικό Εργαστήρι «Πρόζα», παρουσιάζει, στις 22 και 24 Σεπτεμβρίου 2017, στις 8:15μμ, στα Λατσιά, την κωμωδία «Τρελή, γιατί τυραννάς με;»
Παίζουν: Ανδρέας Ζαρής, Βασιλική Ψηλογένη, Έλενα Ευστρατίου, Ευαγγελία Εγγλεζάκη, Μαργαρίτα Κτωρίδου, Μαρίνα Βλάμη.
Σκηνοθεσία: Γιώργος Κωνσταντίνου
Κινηματογραφήσεις: Ανδρέας Χαραλάμπους
Φωτογραφίσεις: Γιώργος Κωνσταντίνου
Μοντάζ: Γιώργος Κωνσταντίνου

Πληροφορίες και κρατήσεις: https://goo.gl/hkHKhc

€7.50 είναι too much 

Δυο ξαπλώστρες και μια ομπρέλα €7.50, για ενοικίαση στην πλειοψηφία των κυπριακών παραλιών. Κάπου είναι πιο ακριβά. Μπορεί το κόστος ενοικίασης να είναι στο ίδιο επίπεδο εδώ και 6-7 χρόνια αλλά δεν παύει να είναι υπερβολικό.

Οι περισσότεροι ταξιδέψαμε και Ελλάδα και σε άλλες χώρες που έχουν το προϊόν ήλιος-θάλασσα. Ξέρουμε ότι οι τιμές είναι χαμηλότερες και το νιώθουμε ότι το €7.50 είναι ενοχλητικό.

Γάμος με τον βιαστή

Το …. διάρρηξε το σπίτι της, μπήκε μέσα και τη βίασε, σκότωσε πολλά από τα παιδιά της. Είχε κάνει το ίδιο στην αδελφή της, από το …. . Τώρα ήρθε η σειρά της.

Την κρατούσε όμηρη στο σπίτι της, την παντρεύτηκε -και αυτήν- με το πιστόλι στον κρόταφο. Δίγαμος, βιαστής ή δολοφόνος. Ποιο είναι το πιο παράνομο; Κουβάλησε και τα παιδιά του που είχε σπείρει εδώ και ‘κει, και τους μοίρασε την περιουσία της. Την ίδια και τα παιδιά της, τους είχε για σκλάβους. Απαιτούσε να του δίνει και χαρτζιλίκι.

Δοκίμασε να τον διώξει, συνωμότησε με την αδελφή της. Εκείνη τα κατάφερε, τον έδιωξε. Αυτή όχι, το μυρίστηκε. Της σκότωσε παιδιά, στην κρεμμάλα.

Την κρατούσε …. χρόνια. Κλειδωμένη, φυλακισμένη, δούλα μες την εξαθλίωση. Ο γάμος διαλύθηκε όταν αποφάσισε να τη δανείσει σε ένα φιλαράκι του. Βαρέθηκε, τόσα χρόνια το ίδιο τροπάριο. Να κάνει και το φιλαράκι του το κέφι του, να ασελγήσει στο σώμα της, να ξεζουμίσει την περιουσία της, να χαρεί βίαια τα κάλλη της. Της άφησε τα παιδιά του και έφυγε.

Το …. άλλαξε ο γαμπρός. Πάλι νύφη με το ζόρι, να αναγιώνει τα παιδιά και του πρώην και του νυν. Σκλάβα στο σπίτι της. Ζητιάνα στην αυλή της. Ρουφούσε το αίμα της.

Δοκίμασε να τον διώξει. Αντέδρασε. Πήγε να ζητήσει το δίκιο της αλλά την πάτησε στον λαιμό. Ζήτησε να συγκατοικήσει με την αδελφή της. Δεν το δέκτηκε ο γαμπρός. Ξανα-αντέδρασε. Το πήρε απόφαση. Πάλεψε. Της σκότωσε παιδιά. Της τα έκαιγε. Άλλα τα εκτελούσε στην αγχόνη. Τα παιδιά του πρώην τον βοηθούσαν, του έκαναν τους σπιούνους.

Μα τη βαρέθηκε γρήγορα, τα μάζεψε και έφυγε. Όμως το διαζύγιο βγήκε υπέρ του – είχε πολύ έξυπνο δικηγόρο. Της πήρε χωράφια και σπίτια, ήθελε εξοχικά σε προνομιακή θέση, με θέα στη θάλασσα και ανεξάρτητη πρόσβαση. Έβαλε τον εαυτό του και τον πρώην κηδεμόνες της. Έγραψαν και την αδελφή της αλλά εκείνη τότε είχε τα δικά της. Δεν μπορούσε να κάνει βήμα μόνη της. Ήταν και τα παιδιά του άλλου, νταήδες να την κλωτσούν όποτε έκανε να αφεθεί να περπατήσει ελεύθερα. Ό,τι έκτιζε το χαλούσαν.

Τρικλοποδιά στην τρικλοποδιά. Την έβγαλαν τρελλή και μια μέρα ο πρώην εμφανίστηκε μπροστά της. Ήρθε λέει να σώσει τα παιδιά του. Την ξαναβίασε. Την έσπασε στο ξύλο. Της σκότωσε και άλλα παιδιά. Της πήρε τη μισή περιουσία, σπίτια και χωράφια, πήρε τα παιδιά του και στρογγυλόκατσε εκεί.

«Αν θέλεις τα χωράφια σου», της λέει, «να βάλεις τα παιδιά μου συν-διαχειριστές όλης της περιουσίας σου. Να έχουν λόγο σε ό,τι κάνεις. Αν θα φας, αν θα πιεις, αν θα κοιμηθείς, μαζί να αποφασίζετε. Αλλιώς δεν σου δίνω τίποτα πίσω».

– «Μα πήρες τα χωράφια και τα σπίτια μου με τη βία. Με έδιωξες με το ζόρι. Σκότωσες, έκαψες, βίασες, αιχμαλώτησες».

– «Τα παιδιά μου ήρθα να σώσω. Τα καταπίεζες. Δεν τα αγαπούσες όπως τα δικά σου. Να παντρευτούμε ξανά. Και θα μας δίνεις και τη μισή σοδιά. Και θα μας αγαπάς. Να μας ερωτευτείς. Όλα εξ ημισείας. Αλλιώς χωράφια και σπίτια γιοκ. Και έχω και κάτι κουτσούβελλα από έναν άλλο γάμο, να τα πάρεις και αυτά για δικά σου. Να τα αγαπάς».

Βρήκε και κάτι παιδιά της παραδόπιστα. Τους λάδωσε, τους έπεισε ο πρώην που θέλει να γίνει νυν. Έβαλε και κάτι άσπονδους φίλους τους, κουμπάρους από συμφέρον, να της μουρμουρούν πως είναι για το καλό της να τον δεκτεί πίσω.

– «Να τον πάρεις και θα ευτυχίσεις. Θα σου φέρει και λεφτά πολλά. Με τα χρυσάφια θα σε κάνει. Να δεκτείς ό,τι σου ζητά. Στα πούπουλα θα κοιμάσαι. Και μην βλέπεις που σε έδερνε παλιά. Τώρα έστρωσε. Θα τον αγαπήσεις. Θα ευτυχήσετε». 

Και αυτή ευκολόπιστη, το σκέφτεται. Άρχισε να βγαίνει μαζί του. Πήγαν για δείπνο πολλές φορές. Της τάζει λαγούς και πετραχείλια αλλά ζητά άλλα τόσα. Κακοφανίζεται, φεύγει, ξανάρχεται και ‘κείνη η χαζή στέκει και τον ακούει και τον περιμένει. Της έμεινε το ραγιάδικο από τότε. Δεν ξέρει πώς είναι να ζει ελεύθερη. Δεν μαθαίνει και από τις άλλες γύρω της. Είναι και τα παιδιά της που την πιέζουν.

Πώς να ξεγυμνώσετε την Τουρκία

Για πέντε δεκαετίες οι ελληνοκύπριοι ηγέτες και διαπραγματευτές (και όσοι δεν ντρέπονται ή φοβούνται μπορούν να αποκαλούν τους εαυτούς τους Προέδρους της Κυπριακής Δημοκρατίας), άθελα ή ηθελημένα παίζουν το στρατηγικό παιχνίδι της Τουρκίας, το οποίο είναι προγραμματισμένο και προσχεδιασμένο εδώ και έξι δεκαετίες, απλώς γίνεται update αναλόγως των διεθνών εξελίξεων, χωρίς όμως να χάνει ποτέ την αρχή του ιμπεριαλισμού και του ελέγχου/επηρεασμού σημαντικών διεθνών Οργανισμών, όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση, το ΝΑΤΟ, ο ΟΗΕ κλπ.

Η Τουρκία θέλει άμεσα (και γι’ αυτό βιάζεται) πολιτικό και οικονομικό έλεγχο σε όλη την επικράτεια της νήσου Κύπρου. Όχι μόνο επειδή η Κύπρος έχει στρατηγική θέση στη Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή (αυτό ίσχυε μέχρι το 1878) αλλά επειδή αποδεδειγμένα η Τουρκία τηρεί σταθερή επεκτατική πολιτική σε όλες τις κατευθύνσεις γύρω από τα υφιστάμενα σύνορά της. Βλέπε Αλεξανδρέτα, βλέπε βόρειο Ιράκ, βόρεια Συρία, Αρμενία, Κουρδιστάν, Ελλάδα. Προσθέστε και την ανακάλυψη υδρογονανθρώκων στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη της Κύπρου, ως update. Προσθέστε και την αδυναμία της να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ως upgrade.

Αφήνοντας στην άκρη τα θέματα εισβολής, κατοχής, βιασμών, εγκλημάτων πολέμου, εποικισμού και άλλων τόσων που η Τουρκία έκανε και κάνει στην Κύπρο από τον Ιούλιο του 1974 (και 1963 και 1967), μας μένει το τί ακριβώς βολεύει την τουρκική πολιτική για την Κύπρο και την Ευρώπη αυτή της στιγμή – μια στιγμή που μπορεί να χρονολογηθεί από το 2000 και μετά. Η Τουρκία θέλει έλεγχο και κέρδη από τους υδρογονάνθρακες της Κύπρου, μόνιμο έλεγχο στη διοίκηση της Κύπρου και πρόσβαση στις πολιτικές (Στρατιωτικές, γεωγραφικέςς, πολιτικές, ενεργειακές) της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και ποιος θα μπορούσε να γίνει ο Δούρειος Ίππος της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση; Μα φυσικά μια χώρα μέλος της Ένωσης. Και σε ποια χώρα μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης μπορεί να κρυφτεί και να εισχωρήσει; Μα φυσικά σε αυτή που ήδη έσπειρε τις ρίζες της και σε αυτή που διοικήται διαχρονικά από αδύναμους πολιτικούς, καιροσκόπους, ψηφοθήρες, αναξιοπρεπείς και οι οποίοι πάσχουν από κόμπλεξ κατωτερότητας.

Και εφόσον η Τουρκία πέτυχε με δική μας ευλογία να παραμερήσει την ειβολή και κατοχή από την ατζέντα του Κυπριακού, διαπραγματεύεται πλέον λύσεις που θα τη βάζουν και στο τιμόνι και στο χειρόφρενο και στο πετάλι της βενζίνης του οποιουδήποτε μορφώματος μιας δήθεν νέας ομόσπονδης κυπριακής πολιτείας (και ας μας αφήνει τα κλειδιά του αυτοκινήτου για να νομίζουμε πως είμαστε ιδιοκτήτες του)! Εκ περιτροπής προεδρία, σταθμισμένες φήφοι, ποσοστώσεις πληθυσμών, πληρωμή των εξόδων της λύσης και των καταστροφών της Τουρκίας με τα έσοδα των υδρογονανθρώκων. Όλα προτάκουστα, αντιδημοκρατικά, άδικα, αντι-ευρωπαϊκά, απάνθρωπα.

Η Τουρκία δεν βολεύεται με την υφιστάμενη κατάσταση στην Κύπρο, της είναι ασύμφορο οικονομικά και καθόλου χρήσιμο πολιτικά. Στην Τουρκία όμως δεν συμφαίρει ούτε η λύση δύο κρατών στην Κύπρο. Διότι αν η Τουρκία ήθελε τουρκοκυπριακό κράτος στην Κύπρο δεν θα έμενε μόνο στην ανακήρυξή του. Έχει και φίλους και συνεργάτες και πολλά υποχείρια κράτη (στην Ασία και στην Ευρώπη) που θα της το αναγνώριζαν και θα το προίκιζαν και θα το συνέδεαν αεροπορικά. Και τι να το κάνει. Άλλο ένα στόμα να ταΐζει δεν της είναι τίποτα παρά ένα σπυρί στον πισινό. Η μόνη λύση που βολεύει την Τουρκία είναι η λύση που της προσφέρουμε στο πιάτο εμείς – η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία (ΔΔΟ). Ένα κράτος χάος, ένα έκτρωμα χωρίς προηγούμενο στην παγκόσμια ιστορία, χωρίς αρχή και τέλος, με συγχισμένους πολίτες, πολύπλοκους πολιτιακούς μηχανισμούς, αδιευκρίνιστους νόμους και άδικους θεσμούς και αξίες.

Ο μόνος τρόπος για να ξεγυμνώσουμε την Τουρκία είναι να εγκαταλείψουμε την όποια διαπραγμάτευση για ΔΔΟ. Να προχωρήσουμε με τους ενεργειακούς μας σχεδιασμούς. Να επαναφέρουμε διεθνώς το Κυπριακό στη σωστή του βάση ως θέμα εισβολής και κατοχής. Να αποδεκτούμε να διαπραγματευόμαστε μόνο με την Τουρκία. Να παραδεκτούμε αξιοπρεπώς, σε όλους τους διεθνείς οργανισμούς, ότι το 1974 χάσαμε έναν πόλεμο. Και να προτείνουμε, σταθερά και χωρίς υπαναχωρήσεις χιλιοστόμετρου, στην Τουρκία: ότι θα είμαστε εμείς, η Κυπριακή Δημοκρατία (η μόνη αναγνωρισμένη διεθνώς κρατική οντότητα στην επικράτεια της νήσου Κύπρου), που θα αναγνωρίσει μια τουρκική δημοκρατία στη βόρεια Κύπρο, αν μας επιστρέψει το 50% των εδαφών που κατέκτησε με την εισβολή της το 1974 (χωρίς θύλακες, Κόκκινα και Λουρουτζιήνα).

Τότε θα αποκαλύψουμε τις αληθινές της προθέσεις… Αν τη βολεύει αυτή η λύση, να την πάρει. Νικητής πολέμου είναι, το αξίζει.

 

Μιχάλης Πασιαρδής, “Είμαστε Έλληνες”

Δεν είν’ η πρώτη σας φορά που μας πουλήσατε.

Το ’χετε ξανακάνει, χρόνια πριν, σ’ άλλους αιώνες,
όταν μας ξεπουλούσατε στους Πέρσες
Και όμως ζήσαμε. Κι αντέξαμε σκλαβιές και κούρσα,
τα φέραμε δεξά με την αναβροχιά και την ακρίδα
Είμαστε Έλληνες. Δεν καρτερούμε τίποτα,
τώρα μας ρίξατε στους Τούρκους
το αίμα πότισε πλούσο τη γη
κι αλυσοδέσανε βαριά τον Πενταδάχτυλο.
Είμαστε Έλληνες. Δεν καρτερούμε τίποτα,
τίποτα απ’ την Αθήνα. Είμαστε Έλληνες,
Έλληνες του πικρού καιρού
και της Απελπισίας.

(Ο Δρόμος της Ποίησης, Β´, 1976)

Και ύστερα Μιχάλη Πασιαρδή οι Έλληνες φώναζαν είμαστε Κύπριοι, και οι Κύπριοι φώναζαν «εκάμαμέν τους τζαι ‘μεις πολλά». Και ύστερα κάποιοι δεν ήξεραν αν έπρεπε να κρατούν τη σημαία της Κυπριακής Δημοκρατίας ή τη σημαία της Ελληνικής Δημοκρατίας. Και ύστερα κράτησαν μια σημαία μιας τούρκικης δημοκρατίας… (αν ποτέ η ιστορία μπόρεσε να ταυτίσει Τούρκο ηγέτη με τη δημοκρατία) και μας, προσπαθούν να μας ξεπουλήσουν στους Τούρκους έναντι ενός «οικοπέδου».

Και όσα ξεκίνησαν στις 15 Ιουλίου 1974, που νομίσαμε πως τα τανκς σκούριασαν και οι πραξικοπηματίες έφυγαν…, πάει να ολοκληρωθεί ύπουλα, με στρας και φανταχτερά δείπνα, στις 12 Ιανουαρίου του 2017. Ξεπουλούν την Κύπρο στην Τουρκία, χαρίζοντας της εκ περιτροπής προεδρία σε όλη την Κύπρο, χαρίζοντάς της έλεγχο σε όλη την ΑΟΖ, σε όλο τον εναέριο χώρο, στις ζωές μας, στο μέλλον μας, στα σπίτια μας, στα υπνοδωμάτιά μας, στα κρεβάτια μας (αυτό μας το δίδαξε η Ιστορία. Πολλές φορές.).